![Untitle03382](https://10000tip.files.wordpress.com/2019/06/untitle03382.jpg?w=639)
หากใครเซ็นซิทีฟเรื่องการสปอยล์ล่ะก็ ขอแนะนำว่าอย่าอ่านสิ่งที่ผมเขียนต่อไปนี้ครับ เพราะผมจะสปอยล์แบบเต็มๆ ไม่ต้องกั๊ก แต่หากอยากทราบว่าหนังเรื่องนี้น่าดูไหม ก็บอกได้เลยครับว่าถ้าคุณเป็นแฟน Toy Story นี่คือหนังที่คุณควรตามไปดูเหมือนทุกภาคที่ผ่านมาครับ
ช่วงเดือนที่ผ่านมา (ผมเขียนในเดือนมิถุนายน 2562 ครับ) ผมเสียญาติและคนรู้จักรอบตัวไปอาทิตย์ละ 1 คน เริ่มจากคุณยายของผม, อาม่าของเพื่อน, พี่พนักงานส่งหนังสือที่นำหนังสือมาส่งผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา, หลานของพี่คนสนิทที่นับถือ และอาอี้ (น้องสาวของคุณย่าผม – ซึ่งย่าผมก็เสียไปแล้วเช่นกัน)
ผมอยู่ในวัยกลางคน วัยที่การสูญเสียคนรอบตัวเริ่มจะมีบ่อยขึ้นตามครรลองของชีวิต นอกจากเรื่องการสูญเสียชีวิตคนที่รู้จักแล้ว เรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องต่างๆ มันก็มีบริบทที่ต่างออกไปจากสมัยเมื่อตอนเรายังวัยรุ่น เรามีความรับผิดชอบมากขึ้น เรามีคนรักและมีลูก เลยทำให้อัตราส่วนการได้เจอกับเพื่อนฝูงก็เริ่มน้อยลงไป จนบางคนจากเดิมเป็นเพื่อนที่เจอกับทุกวันตอนเรียนมายามนี้ก็แทบจะเหมือนคนไกลกัน ไม่ได้เจอหน้าเป็นปีๆ และสายใยที่เคยแน่นเหนียวก็เริ่มจะเบาบางจางไป
ไม่ใช่เพราะต่างคนต่างไม่ใส่ใจกัน แต่เพราะต่างคนต่างมีอะไรต้องใส่ใจและรับผิดชอบมากกว่า เลยไม่มีเวลาให้กัน
แล้วผมก็นึกขึ้นมาครับว่า ในขณะที่ผมโตขึ้นนั้น ก็มีคนรุ่นผมอีกมากมายหลายล้านที่เติบโตเหมือนกัน ได้พบเจอเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตที่อาจจะไม่ถึงกับตรงกันเสียทั้งหมด (อาจผันแปรไปตามสิ่งแวดล้อม, อาชีพ รวมถึงประเทศที่อยู่) แต่ผมว่าเนื้อหาหลักๆ ในสิ่งที่ต้องเจอนั้น มันก็ต้องมีเรื่องราวคล้ายๆ กันบ้าง และสิ่งเหล่านั้นก็จะส่งผลต่อชีวิตหรือความคิดของตนไม่มากก็น้อย
กับอาชีพคนทำหนังนี่เราจะเห็นได้ชัดครับ เพราะพวกเขาจะสื่อสารนำเสนอมันออกมาผ่านผลงาน เขาจะคิดอะไรหรือมองอะไรอย่างไร บางทีเราก็รู้ได้จากการดูผลงานของเขา
บางเรื่องดูแล้วรู้เลยครับว่าคนทำน่าจะอายุเท่าไร อย่าง Toy Story 4 นี่ผมมั่นใจเลยว่าคนทำทุกคนอายุต้องไม่ต่ำกว่า 30 โดยเฉลี่ยนี่น่าจะอายุแถวๆ 40 ปี และจากการไปค้นดูก็พบว่าจริงครับ ไม่ว่าจะผู้กำกับ Josh Cooley (39 ปี) หรือทีมคนเขียนบทอันได้แก่ John Lasseter (ผู้กำกับ Toy Story 2 ภาคแรก – อายุ 62 ปี), Andrew Stanton (54 ปี), Valerie LaPointe (38 ปี), Rashida Jones (43 ปี), Will McCormack (45 ปี) ส่วน Martin Hynes และ Stephany Folsom นี่ผมไม่ทราบอายุที่แน่นอน แต่เท่าที่ทราบคือน่าจะแถว 30 เป็นอย่างน้อย
![Untitle03385](https://10000tip.files.wordpress.com/2019/06/untitle03385.jpg?w=639)
ที่ผมคิดแบบนั้นก็เพราะบทสรุปของเรื่อง มันคือ “การก้าวต่อไปของชีวิต” ในที่สุดวู้ดดี้และบัซ ไลท์เยียร์กับเหล่าของเล่นรวมก๊วนก็ถึงเวลาที่ต้องแยกจากกัน วู้ดดี้ตัดสินใจที่จะอยู่กับคนที่เขารักอย่างโบพีพ ส่วนบัซและพรรคพวกก็ยังอยู่กับบอนนี่ต่อไป… พวกเขาถึงเวลาต้องแยกทางกันในที่สุด… มันเหมือนชีวิตจริงของพวกเราหลายๆ คนน่ะครับ
ยอมรับว่าใจหายเหมือนกันครับสำหรับฉากจบ สิ่งที่เด้งขึ้นมาในหัวคือ “อ้อ นี่ถึงเวลาแล้วหรือ?” ซึ่งอารมณ์ที่ว่าของผมมันไม่ใช่ความช็อคหรือประหลาดใจ แต่มันคืออารมณ์แบบเข้าใจความเป็นธรรมดาของชีวิต ว่ามีพบก็ต้องมีจาก… มันคือสถานการณ์แบบที่ผมก็เคยเจอมาก่อน และเชื่อว่าหลายๆ คนเคยผ่านมาก่อนก็คงอยู่ในอารมณ์ประมาณเดียวกัน
“มันถึงเวลาของมันแล้ว”…
(ประเด็นนี้ผมเคยบรรยายไว้ละเอียดพอสมควรกับหนังเรื่อง Superbad ลองแวะไปอ่านกันได้นะครับ ^_^)
ว่ากันแบบตรงๆ ผมชอบฉากจบของ Toy Story 3 ที่สุดครับ ผมเอามาดูรอบล่าสุดก็ยังน้ำตาไหล ผมถือว่ามันคือการสรุปเรื่อง Toy Story ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด (อันที่จริงผมถือว่ามันเป็นตอนจบที่ดีที่สุดตลอดกาลสำหรับหนังไตรภาคสักชุดหนึ่ง) ในขณะที่ภาคนี้มันอาจไม่ทำให้ผมพีคขนาดนั้น แต่ความประทับใจก็ถือว่ายังได้ระดับอยู่ ไม่ว่าจะเรื่องตุ๊กตาที่อยากได้รับอ้อมกอดจากเด็กสักครั้ง หรือการอำลาจากกันระหว่างวู้ดดี้กับผองเพื่อน ผมถือว่านี่คือประเด็นที่น่ารักและสวยงาม คืออะไรที่ไม่ผิดหวังสำหรับความเป็นหนัง Toy Story
ครับ ผมยังสนุกกับหนังภาคนี้ แต่กระนั้นก็ยอมรับว่ายังไม่สุดแบบเต็มๆ ซึ่งอย่างแรกเลยที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันยังขัดๆ ในใจคือคาแรคเตอร์ของโบพีพที่ดูเป็นคนละคนกับ 2 ภาคแรกเลย
ถ้าจำกันได้โบพีพคือสาวเลี้ยงแกะที่อ่อนโยน น่ารัก ทำอะไรช้าๆ เนิ่บๆ แต่มาภาคนี้เธอกลายเป็นสาวแกร่งสายลุยไม่แพ้เจสซี่ (สาวคาวบอย) ซึ่งทำให้แอบสะดุดในใจเหมือนกันครับ เพราะเธอไม่ใช่โบพีพที่เรารู้จักใน 2 ภาคแรกจริงๆ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือบุคลิก มันดูเป็นคนละคนจริงๆ จุดนี้ผมยอมรับครับว่ามันมีผลต่อความรู้สึกเหมือนกัน และต้องใช้ความพยายามในการยอมรับไม่น้อยเหมือนกัน (เพราะถ้าหนังจะอธิบายว่า 7 ปีที่เธอหายไปนั้นเปลี่ยนเธอให้เป็นแบบนี้ ผมก็ยังพอทำใจได้ครับ แต่นี่หนังกลับกำหนดให้เธอมีคาแรคเตอร์แบบนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ในบ้านแอนดี้ ซึ่งยิ่งทำให้รู้สึกว่ามันออกจะไม่ใช่ – แต่ก็ต้องทำใจรับครับ เพื่อให้ดูหนังได้อย่างลื่นไหล)
พิมพ์ไปพิิมพ์มาในที่สุดผมก็นึกออก ผมว่าโบพีพคนนี้คล้ายตัวการ์ตูนอะไรสักอย่าง… ผมว่าเธอคล้ายเอลซ่าแห่ง Frozen มากๆ ครับ ทั้งทรงหน้า สีผม สีชุด ท่าทาง กระทั่งแววตาและบุคลิกนี่ผมว่าคล้ายเลยนะ (บวกแอนนาเข้าไปอีกหน่อย)
พอนึกถึงจุดนี้ก็ทำให้เข้าใจครับว่าหนังคงจะเน้นให้โบพีพเป็นที่จดจำมากขึ้นตามสไตล์หนัง Disney สมัยใหม่ ที่ชอบเน้นคาแรคเตอร์ตัวละครหญิงให้เด่นและชัดมากกว่าสมัยก่อน… แต่มันคนละคนกับโบพีพใน 2 ภาคแรกจริงๆ นะเนี่ย…
![Untitle03383](https://10000tip.files.wordpress.com/2019/06/untitle03383.jpg?w=639)
ในขณะที่การผจญภัยก็ถือว่าสนุกครับ มีอะไรให้ดูแบบเรื่อยๆ แม้หลายอย่างจะมาในแนวทางเดิมๆ ก็ตาม – เช่น การที่ตัวละครต้องออกไปตามหาของเล่นที่หายไปอีกครั้ง และของเล่นที่หายไปก็เป็นของเล่นประเภทที่ไม่ยอมรับความจริง (อีกแล้ว) ฯลฯ ซึ่งผมเองก็สารภาพครับว่าบางจังหวะก็รู้สึกนิ่งๆ เนิ่บๆ อยู่บ้าง แต่หากเราไม่คิดมาก หนังก็ยังสนุกครับ เหมือนหนังเจมส์ บอนด์น่ะแหละ แม้จะมาสูตรเดิมๆ แต่ถ้าปรุงอร่อยก็ถือว่าโอเค (แต่ถ้าใครไม่ชอบสูตรนี้ ก็มีแววที่จะไม่ชอบอยู่ต่อไปครับ)
และอาจเพราะภาคนี้หนังพยายามจะเน้นมาที่โบพีพ (เพื่อจะได้ลงเอยกับวู้ดดี้) เลยทำให้พื้นที่ของบัซค่อนข้างน้อยลงไป อันนี้ก็แอบเสียดายเหมือนกันครับ เพราะนี่ถือว่าเป็นการผจญภัยร่วมกันส่งท้ายของพวกเขาแล้ว แต่ก็เข้าใจนั่นแหละว่าพล็อตมันก็ต้องเน้นโบพีพก่อน และในแง่หนึ่งถ้ามองในเชิงสถานการณ์แล้ว การที่วู้ดดี้ได้ร่วมผจญภัยกับโบพีพมากกว่ามันก็ทำให้เราเชื่อสำหรับการที่วู้ดดี้ตัดสินใจเลือกโบพีพในตอนท้าย เพราะพวกเขาได้ใกล้ชิดกัน ได้ผจญภัยกัน ได้ทำอะไรร่วมกัน – และหากหนังเทไปที่บัซมากกว่า การตัดสินใจของวู้ดดี้อาจยากขึ้น หรือคนดูเองก็อาจรู้สึกยอมรับการแยกจากนี้ได้ยากขึ้นเหมือนกัน
จุดนี้มองไปก็สะท้อนถึงโลกความจริงน่ะนะครับ พวกเราเองสมัยวัยรุ่นตอนซี้กับเพื่อนเราก็จะเห็นแก่เพื่อนมากกว่าอย่างอื่น เพราะเราใช้เวลากับเพื่อนมากที่สุด แต่พอเรามีแฟน มีลูก ได้ใช้เวลากับแฟน-ลูกมากกว่าเพื่อนๆ แล้ว เมื่อนั้นเราก็จะเทการตัดสินใจในการเลือกมาที่แฟนหรือลูกมากกว่า (บางคนอาจไม่เป็น แต่ผมเชื่อว่าหลายคนเป็นครับ… เป็นแบบวู้ดดี้นี่แหละ)
และอีกอย่างที่รู้สึกจากที่ได้ดู… ผมรู้สึกว่าสายสัมพันธ์ระหว่างบอนนี้กับของเล่นยังไม่ชัดเท่าสมัยแอนดี้ใน 3 ภาคแรก ซึ่งหนังทำให้ผมเชื่อเลยนะว่าสำหรับแอนดี้แล้ว ของเล่นกลุ่มนี้มีความหมายต่อเขาจริงๆ แต่สำหรับบอนนี่แล้ว ผมรู้สึกว่าเธอยังไม่รักของเล่นมากมายขนาดนั้น แต่ในแง่หนึ่งผมว่าการที่หนังเล่าให้เป็นไปแบบนี้ก็ดีแล้วครับ มันทำให้การจากไปของวู้ดดี้ดูสมเหตุสมผลมากขึ้น ก็ในเมื่อบอนนี่ไม่ได้รักเขาขนาดนั้น การที่เขาจากไปก็คงไม่เป็นไร
แต่จุดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดกับภาค 3 ครับ เพราะในภาค 3 บอนนี่ดูสนใจวู้ดดี้มากอยู่นะครับ และวู้ดดี้ก็เป็นของเล่นชิ้นแรกในหมู่ก๊วนของเล่นที่ไปอยู่ในมือบอนนี่ด้วย… แต่ก็นั่นล่ะครับ ถ้าบทจะลงเอยแบบที่หนังเป็น มันก็ต้องวางอารมณ์ให้ออกมาประมาณนี้แหละ ถึงจะเข้ากับบทสรุปแบบเหมาะๆ (เพียงแต่มันอาจดูแหม่งๆ หากเอามาดู 4 ภาคต่อกันเท่านั้นเอง)
![Untitle03384](https://10000tip.files.wordpress.com/2019/06/untitle03384.jpg?w=639)
ครับ และนั่นคือความรู้สึกที่ผมมีต่อ Toy Story 4 ที่ผมว่ายังดูได้สนุกและให้ความประทับใจกับผู้ชมได้เหมือนเดิม เพียงแต่หากว่ากันตามความรู้สึกส่วนลึกแล้ว หนังอาจจะมีบางส่วนที่ยังไม่เข้าเนื้อกับ 3 ภาคแรก ซึ่งผมว่าก็ต้องแล้วแต่เราน่ะครับ หากใครดูแล้วรู้สึกว่ามันขัดหรือไม่เข้ามากๆ ก็อาจรู้สึกไม่โอนักกับภาคนี้ แต่หากใครมองว่ามันเข้ากันก็น่าจะเพลินกับภาคนี้ได้เยอะอยู่
ส่วนผมก็ถือว่าก้ำกึ่งน่ะครับ โดยเนื้อแท้ในใจแล้วมันก็รู้สึกถึงความไม่เข้าเนื้อบางประการระหว่างหนังภาคนี้กับ 3 ภาคแรก (ที่จริงๆ ถือว่าจบสมบูรณ์ไปแล้ว) แต่กระนั้นผมก็ดูหนังบนความเข้าใจน่ะครับ… เข้าใจว่าถ้าจะให้หนังสรุปลงแบบนี้ เนื้อหามันก็ต้องเล่าประมาณนี้ อารมณ์มันก็ต้องกำหนดให้ออกมาในทิศทางนี้แหละ และอาจจะเพราะผมโอเคกับบทสรุป โอเคกับสิ่งที่หนังอยากนำเสนอ บทสรุปสำหรับผมก็เลยลงเอยที่ความชอบและประทับใจกับหนังภาคนี้
อย่างประเด็น “การก้าวต่อไปของชีวิต” นอกจากจะเกี่ยวกับตัววู้ดดี้แล้ว หนังยังสะท้อนประเด็นนี้ให้เห็นในเรื่องของ “แก็บบี้ แก็บบี้” ด้วยครับ ที่เธอพยายามจะทำตัวให้สมบูรณ์พร้อมเพื่อจะได้อยู่ในอ้อมกอดของเด็กหญิงคนหนึ่ง แก็บบี้คิดว่าเด็กหญิงคนนั้นจะรักเธอ… แต่แล้วความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
แก็บบี้เองก็เกือบจะติดหล่มชีวิต ติดหล่มความกลัวเข้า แต่ก็ได้พวกวู้ดดี้นี่แหละที่สนับสนุนเธอให้ก้าวข้ามความกลัว ข้ามหล่มแห่งความผิดหวังเมื่อวันวาน กล้าที่จะก้าวต่อไป… จริงๆ มันไม่มีอะไรการันตีหรอกครับว่าการก้าวต่อไปครั้งนี้จะนำเธอไปสู่บทลงเอยที่ดีหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ หากเธอไม่ก้าวต่อไป เธอก็จะอยู่ที่หล่มเดิม… หลังตู้กระจกใบเดิม ไม่มีทางเดินหน้าต่อไปได้…
นี่คือเรื่องที่ทุกคนในโลกต้องเจอครับ มันไม่มีอะไรจะเป็นไปดั่งใจเราคิดเสมอหรอก และมันขึ้นอยู่กับว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป…
หากเทียบเคียงเรียงดูแล้ว ผมชอบภาค 3 ที่สุด และภาค 1 ก็ชอบมากใกล้ๆ กัน ในขณะที่ภาค 4 นี้ผมชอบแบบตามมาติดๆ ในขณะที่ภาค 2 นี่ชอบแบบตามภาค 4 มาติดๆ อีกเหมือนกัน
สามดาวครับ
![Star31](https://10000tip.files.wordpress.com/2015/02/star31.jpg?w=639)
(8/10)